top.jpg

Niestabilność stawu ramienno-łopatkowego (nawykowe zwichnięcie barku)

Niestabilność stawu ramienno-łopatkowego obejmuje szerokie spektrum uszkodzeń, których prawidłowe zaopatrzenie wymaga właściwej diagnostyki i leczenia. Są to z jednej strony epizody podwichnięć (częściowe zwichnięcie, które samoczynnie nastawia się) powodujące w początkowym okresie choroby raczej dolegliwości bólowe niż uczucie niestabilności. Większość niestabilności jest pourazowych, a głowa kości ramiennej przemieszcza się do przodu - efektem czego jest niestabilność przednia. Rzadziej spotykane rodzaje niestabilności to tylna i wielokierunkowa. Zdarza się, że czynnikiem współodpowiedzialnym za niestabilność  stawu ramienno-łopatkowego jest uogólniona wiotkość stawów.

Podczas urazu - często stosunkowo niewielkiego upadku na wyciągniętą kończynę górną - dochodzi do uszkodzenia bardzo wrażliwej równowagi pomiędzy strukturami stawu ramienno-łopatkowego. Uszkodzone struktury (więzadła, torebka, ścięgna) często nie goją się właściwie czego efektem jest nawracające zwichnięcie oraz ból pojawiający się podczas wykonywania pewnych (często związanych z aktywnością sportową) czynności.

Wiek, w którym doszło do pierwszego urazu barku wyznacza ryzyko nawykowego zwichnięcia barku. Im poszkodowany jest młodszy tym większe ryzyko nawykowego zwichnięcia barku. Przyjmuje się, że u osób poniżej 20 roku życia z urazowym zwichnięciem barku ryzyko nawykowego zwichnięcia barku jest większe niż 90%. Fakt ten sprawił, że wraz z rozwojem precyzyjnych artroskopowych technik naprawy uszkodzeń barku większość chirurgów barku zaleca jaknajwcześniejszą chirurgiczną naprawę uszkodzeń.

O ile w przypadku osób z uogólnioną wiotkością stawów oraz u których trudno ustalić urazową przyczynę niestabilności często skuteczne jest leczenie zachowawcze (specjalne ćwiczenia) o tyle leczenie pourazowej niestabilności jest zazwyczaj chirurgiczne.

Leczenie chirurgiczne ma na celu jak najdokładniejszą naprawę uszkodzonych struktur przy użyciu specjalnych narzędzi oraz systemu optycznego pozwalających na wykonanie precyzyjnej naprawy przez niewielkie nacięcia.  Zaawansowane technologicznie kotwice (zarówno tytanowe jak i biowchłanialne) zaopatrzone w  supermocne nici są wprowadzane w panewkę łopatki celem mocnego przytwierdzenia uszkodzonych struktur do panewki.  Całkowite wygojenie tkanek następuje po około 4-6 miesiącach.

Wszelkie prawa zastrzeżone - ARTRO Zespół Ortopedyczny